Cultuur, of zijn we gewoon ons “natuurlijke” zelf?

In veel organisaties wordt gesproken over cultuur. En meestal niet positief. Er wordt dan gesproken over cultuur alsof het ongrijpbaar is en dat vooral anderen, “management”, er iets aan moeten doen.

Maar waar begint cultuur en waar houdt natuur op?

Wij zijn als mens tenslotte voortgekomen uit de natuur, maken deel uit van de natuur, doen van alles met de natuur en noemen het dan ineens cultuur. Wellicht creëren we niet altijd de gewenste cultuur, maar het is wel uit onszelf ontstaan en daarmee maakt het gewoon onderdeel uit van ons natuurlijke proces.

“Het is gewoon onze natuur”.

In mijn beeld maakt alles deel uit van de natuur; Wij, dat wat we creëren, de bijverschijnselen en dus ook de (organisatie)cultuur. Wij zijn als mens degenen die ingrijpen en vinden dat het anders kan en anders zou moeten.

Dan kun je wel gaan wijzen naar anderen dat zij zich moeten houden aan de spelregels van de door ons gecreëerde (en gewenste) cultuur, maar het begint bij erkenning dat wijzelf onderdeel zijn van die gecreëerde cultuur, waarmee we een grote verantwoordelijkheid hebben om ook zelf iets te doen aan de ongewenste bijeffecten van het creëren van die cultuur.

Het mooie is dat cultuur, net als de natuur waar het uit voortkomt, bestaat uit een aantal natuurlijk processen. Het ontstaat ergens, het groeit, het bloeit, het kent wetmatigheden, het is soms ziek en uiteindelijk sterft het af.

Maar 1 ding is zeker, er tegen vechten heeft geen zin. Want op basis van de natuurwetten ontstaat er dan alleen maar meer negatieve energie en daarmee nog meer ongewenste effecten.

Het enige dat helpt is het goede voorbeeld geven. En vanuit “je natuur” weet je zelf wel wat dat goede voorbeeld is.

Ik wens je een hele fijne werkdag.

Gurbe.

Kijk ook op www.durfcultuur.nl